Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

La vérité, c’est une agonie qui n’en finit pas. La vérité de ce monde c’est la mort.
Il faut choisir, mourir ou mentir.
Je n’ai jamais pu me tuer moi.
L-F Céline, Voyage au bout de la nuit
Un temps prisonnier dans les chapelles silencieuses ni les mains qui se tendent pour réclamer, ni les chemins. J’ai maintenu ma vie, en chuchotant dans l’infini silence.
Georges Séféris, Épiphanie 1937
[Cahier d'études 1928-1937]

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Demain, dès l'aube, à l'heure où blanchit la campagne,Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m'attends.J'irai par la forêt, j'irai par la montagne.Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.

Je marcherai les yeux fixés sur mes pensées,
Sans rien voir au dehors, sans entendre aucun bruit,
Seul, inconnu, le dos courbé, les mains croisées,
Triste, et le jour pour moi sera comme la nuit.

Je ne regarderai ni l'or du soir qui tombe,
Ni les voiles au loin descendant vers Harfleur,
Et, quand j'arriverai, je mettrai sur ta tombe
Un bouquet de houx vert et de bruyère en fleur.
 
~Victor Hugo

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013


Paroles Alain Bashung La Nuit Je Mens


On m'a vu dans le Vercors
Sauter à l'élastique
Voleur d'amphores
Au fond des criques
J'ai fait la cour a des murènes
J'ai fais l'amour
J'ai fait le mort
T'etais pas née
A la station balnéaire
tu t'es pas fait prier
J'etais gant de crin, geyser
Pour un peu, je trempais
Histoire d'eau
 

La nuit je mens
Je prends des trains
a travers la plaine
La nuit je mens
Je m'en lave les mains.

J'ai dans les bottes
des montagnes de questions
Ou subsiste encore ton écho
Ou subsiste encore ton écho.
J'ai fait la saison
dans cette boite crânienne
Tes pensées, je les faisais miennes
T'accaparer, seulement t'accaparer
d'estrade en estrade
J'ai fait danser tant de malentendus
Des kilomètres de vie en rose
Un jour au cirque
Un autre a chercher a te plaire
dresseur de loulous
Dynamiteur d'aqueducs
J'ai dans les bottes
des montagnes de questions
Ou subsiste encore ton écho
Ou subsiste encore ton écho.
On m'a vu dans le Vercors
Sauter à l'élastique
Voleur d'amphores
Au fond des criques
J'ai fait la cour a des murènes
J'ai fais l'amour
J'ai fait le mort
T'etais pas née
La nuit je mens
Je prends des trains a travers la plaine
La nuit je mens Je m'en lave les mains.
J'ai dans les bottes des montagnes de questions
Ou subsiste encore ton écho
Ou subsiste encore ton écho.

la nuit je mens...

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Passe passe le temps, il n'y en a plus pour très longtemps
Pourtant je vis toujours, pourtant je fais l'amour
M'arrive même de chanter sur ma guitare
Pour l'enfant que j'étais, pour l'enfant que j'ai fait
Passe passe le temps, il n'y en a plus pour très longtemps

Pendant que je chantais, pendais que je t'aimais
Pendant que je rêvais il était encore temps

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013


Δε σ' αγαπώ σαν νάσουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μεσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ'τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντάς πως από που και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' αλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νοιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.





Σονέτο 17 του Pablo Neruda
από την ποιητική συλλογή: 
Εκατό ερωτικά σονέτα
Cien Sonetos de amor

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Επέστρεφε (Κ.Π Καβάφης)


« Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη ,
κ’επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’αισθάνονται τα χέρια σαν ν’αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…»

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Ευχαριστώ τον Αλέξαντρο γι'αυτό το μουσικό άκουσμα....

Αυτή η γη κι ο ουρανός
μου τάξανε δεκάδες καλοκαίρια.
Τους πίστεψα και γύρισα
τον κόσμο όλο ψάχνοντας για σένα.

Ο άνεμος χρωματιστός
φυσούσε προς τα λόγια που μου είπες.
Στο μαύρο φως, το κρύο φως
της νύχτας που δεν γνώρισες ποτέ σου.

Σε ποιον έρωτα ζω,
σε ποιον έρωτα ζω,
σε ποιον έρωτα ζω...

Γονάτισα και έκλαψα,
τα χείλη μου στερήθηκαν το θάρρος.
Με ρώτησαν αν έσβησε
το πάθος που με έστελνε κοντά σου.

Δεν ήξερα, ταράχτηκα,
μετάνιωσα σαν να 'ταν όλα ψέμα.
Μα πείσμωσα κι απάντησα
πως όπου κι αν κοιτάξω βλέπω εσένα.

Σε ποιον έρωτα ζω,
σε ποιον έρωτα ζω,
σε ποιον έρωτα ζω...

Κι είναι η μοίρα μου,
χορεύω και γλεντώ με το κρασί σου.
Χαμογέλα μου, έλα και μίλα μου
το πεπρωμένο, το ονειρεμένο.