Περιμένοντας τὸ βράδυ

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ
κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
στὸν καθρέφτη πρόσωπα
ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.
Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος
ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα,
ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.

- Τάσος Λειβαδίτης

 

από έναν φίλο..υπέροχο τραγούδι..σ'ευχαριστώ!

 Μεταμόρφωση

Άχραντο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ'ασχημάτιστο που σχηματίζεται,

στο αχνό παιχνίδισμα της αυγής

χρωμάτων σύνθεση που ξεδιαλύνεται,

λευκά οράματα παίρνουν περίγραμμα,

γυναίκα - μάγισσα σ'εσένα έρχεται

Στην κάτω χώρα μια απεικόνιση,

μια μετουσίωση και μια ενσάρκωση

και μια ανάμνηση απ'των αοράτων

την άπιαστη χάρη, τη θεία μορφή

Ασύλληπτο άρωμα γύρω της σκορπίζει

λευκοντυμένη σαν προχωρεί

φτάνει κοντά σου θριαμβική,

ναϊάδας γνέματα, σειρήνας χάδια,

ένα φιλί - νέκταρος κέρασμα

από συμπόσιο σε Ολύμπου δώματα

Είναι τα μάτια της γαλήνια θάλασσα,

είναι το βλέμμα της ουράνιο φως,

είναι η φωνή της μια μελωδία,

είναι το Είναι της μια αρμονία,

είναι η αγκαλιά της μέθη κι ανέβασμα

σε Παραδείσου στερνό σκαλί

Άχραντο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ'ασχημάτιστο που σχηματίζεται

κι απομακρύνεται,

με πάτημα ελαφρύ και εξωτική

γυναίκα - μάγισσα απ'το προσκήνιο αποχωρεί

Στο αχνό τρέμουλο της δύσης

μέσα απ'το σύννεφο που ξεδιαλύνεται

αιθερογέννητη, θριαμβική

ολέθρου οπτασία αυτή ξανάρχεται

Είναι τα μάτια της άγρια θάλασσα,

είναι το βλέμμα της φωτιά κόλασης,

είναι η φωνή της ύαινας ουρλιαχτό,

είναι το Είναι της άγονη έκταση,

είναι η αγκαλιά της τύλιγμα φιδιού,

είναι το χάδι της θανάτου άγγιγμα και γκρέμισμα

βαθιά σε Ταρτάρων στερνό σκαλί

Απαίσιο όνειρο μέσα από αχλύ

και τ'ασχημάτιστο που σχηματίζεται

κι απομακρύνεται,

με πάτημα ελαφρύ και εξωτική

γυναίκα - μάγισσα απ'το προσκήνιο αποχωρεί

 (c) Μανώλης Μεσσήνης