Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία.
Από κει κουβαλάω με κόπο
Υπέροχα ποιήματα.
Είναι διάφανα, φωτεινά κι ανέκφραστα.
Αλλά στο δρόμο μου πέφτουνε, σπάνε.
Τα μπαλώνω, τα κολλάω με λέξεις.
Με λέξεις που οι άνθρωποι λένε.
Μ’ αυτά που ξέρω, που βλέπω κι ακούω.
Και τα χαλάω μ’ αυτό που υπάρχει.

 Γιάννης Πατίλης

Ποιήματα - Νίκος Κυριακίδης

ΚΡΥΩΝΕ....

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος

μ΄ενα τεράστιο ψάρι

Με το που εμφανίστηκε μπροστά της,

έβγαλε επιθετικά

τη γλώσσα

και την έσφιξε στην αγκαλιά του.

‘Ηταν η λίμνη;

Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;

Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε

Υπήρχε.

Όσο την έσφιγγε

κοκκίνιζαν τα μάτια του.

Τα λέπια του σκληρά τη ματώναν,

τα πράγματα στο δωμάτιο πέταγαν,

ο χώρος άδειαζε,

αυτη θυμάται πια μόνον κάποιες λέξεις

κυρίως ονόματα,

τώρα δα γδαρμένη αλλα χωρίς πόνο

κολυμπά,

απολαμβάνει την ανάσα

με τα βράγχια

‘’εραστή.... δεν έχω πια βάρος

πότε πέθανε η μάνα μου;

Το φανταζόμουν γκρι

μα είναι γαλανό

ως και το αίμα μου,

απλά κάνει

πολύ κρύο....

η υγρασία είναι;’’

 

Ποιήματα - Νίκος Κυριακίδης