Απόηχος

Βλέμματα θρυματίζουν την ερημιά μου
εκείνη που φυτρώνει
σαν αγριολούλουδο στο σβέρκο της μοναξιάς.

Ήχοι που το πλατάγιασμά τους
κεντρίζει το μυαλό μου
όταν η βρύση των αισθήσεων
στερεύει και παγιδεύει
την παιδικά ενήλικη ψυχή μου.

Το τραίνο μου δεν σταματάει πουθενά
με θωρεί αγέρωχα
με αμετάκλητη αυστηρότητα
εξανεμίζοντας την ανησυχία
της πλασματικής δυστυχίας!

24/08/09

« Celui qui a vécu jusqu’au bout l’orgueil de la solitude n’a plus qu’un rival : Dieu.  »

de Emil Michel Cioran

...que sera,sera...

Καλημέρα...