Η θεωρία του σκοπού της ζωής (Φρίντριχ Νίτσε)

Η θεωρία του σκοπού της ζωής (Φρίντριχ Νίτσε)

«Η ευτυχία μου: Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους»

 

Η αξιοπρέπεια της τρέλας

Αρκετές χιλιάδες χρόνια, ακόμα στον δρόμο του περασμένου αιώνα, και τότε, σε κάθε πράξη που θα κάνει ο άνθρωπος, θα φαίνεται η πιο υψηλή σοφία· αλλά γι’ αυτό κιόλας, θα έχει χάσει και όλη της την αξία. Τότε θα είναι βέβαια ανάγκη να είναι κάποιος σοφός, αλλά θα είναι τόσο συνηθισμένο πράγμα, που κάθε άτομο με κάπως υψηλότερο γούστο θα θεωρεί χυδαιότητα την ανάγκη αυτή. Όπως μια τυραννία της επιστήμης και της αλήθειας θα μπορούσε να ανεβάσει την αξία του ψεύδους, έτσι ακριβώς και μια τυραννία της σοφίας θα είχε την δύναμη να κάνει να φυτρώσει ένα καινούριο είδος ψυχικής ευγένειας. Και τότε, το να είσαι ευγενής, θα ήταν να έχεις μέσα στο κεφάλι σου πολλές τρέλες.

"...Εγώ, δε θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία. Ναι μαγεία. Αυτό προσπαθώ να κάνω με τους ανθρώπους. Τους παρουσιάζω τα πράγματα διαφορετικά, όχι όπως είναι.
.......... λέω εκείνο που έπρεπε να ήταν η αλήθεια και αν αυτό είναι αμαρτία, δέχομαι να τιμωρηθώ..."

ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΣΤΗΚΕ.

Όμορφο ήταν τ’ όνειρο που φτιάξαμε, και με ουράνιου τόσου χρώματα το ντύσαμε.
Σαν πίνακας ζωγραφικής φτιαγμένος ήταν.
Που σαν αυτόν, ποτέ ζωγράφος δεν είχε συλλάβει.
Μ’ αληθινά κι’ αγνά αισθήματα τον είχαμε φιλοτεχνήσει.
Φιλία-αγνή αγάπη-γέλιο-χαρά, μα και δημιουργία,
επάνω του ανάγλυφα αποτυπώσαμε.
Και με ήλιου φως ολόλαμπρο, φωτίσαμε αυτό, και τις ψυχές μας.
Ταξιδιάρικο ήταν τ’ όνειρο. Σε άλλους τόπους μαγικούς μας πήγε.
Εκεί που αγάπη κι’ ανθρωπιά μόνο βασιλεύει
Εκεί που η εργασία, πράγματι χαρά θα ήτανε.
Μα Δαίμονας τ’ όνειρό μας ζήλεψε, και ήρθε να το κλέψει.
Ο Δαίμονας αυτός που πάντα εσύ φοβόσουν.
Το πικρό του δηλητήριο έχυσε, και μόλυνε το ταξίδι.
Την μαύρη σκιά του στον ήλιο έριξε, και χάθηκε το φως.
Θρύψαλα τ’ όνειρο έγινε.
Σπασμένα κομμάτια από γυαλί, σκορπιστήκαν στο χώμα.
Και στο σκοτάδι γύρισα ξανά, εκεί όπου με βρήκες.
Τ’ όνειρο τούτο να θρηνώ, που εχάθει πριν αρχίσει.
Τα δάκρυα ποτάμι χύνονται, την όραση μου σβήνουν.
Κι’ ο νους μου πάλι θόλωσε, τον σκέπασε η ομίχλη.

Τι θέλω κι’ ονειρεύομαι; Αφού καλά το ξέρω.
Πάντα, τα όνειρά μου δεν κρατούν, σαν κρύσταλλα θα σπάνε.

Τίτος Ζώης.

— μαζί με Angela Papastavrou και 38 ακόμη

Αργύρης Χιόνης (1943-2011), Δύο Ποιήματα

Ελέησον σε

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να ‘χεις
Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.
Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας
Κατ’ εικόνα και ομοίωσίν σου,
Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.
Τώρα είσαι μόνος μέσα σ’ ένα πλήθος μόνων.
Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

* * *

τω αγνώστω ποιητή

Πέρασε τη ζωή του,
Γράφοντας ποιήματα
Με τη γομολάστιχα.